Cesaria Evora - Sieradzinska Elzbieta

Może zacznę od tego, iż tą książkę przeczytałam przez czysty przypadek. Wygrałam ją, nie miałam co czytać, więc ją wzięłam do rąk. Nigdy nie byłam fanką Cesarii, tak szczerze to ją nawet nie znałam, nie widziałam jej w tv czy w internecie. Zatem to był mój pierwszy raz z tą artystką.

Książkę napisała Elżbieta Sieradzińska, która okazała się być bliską osobą dla Cesarii. Pisze w niej tak jak się pisze o przyjaciołach, bliskich, więc to nie jest zwykła biografia. Poznajemy w niej życie Cesarii od najmłodszych lat, ale również czytamy o tym kiedy i jak zrodziła się przyjaźń między autorką a artystką.

Sama książka również różni się o typowych książek biograficznych. Tutaj każdy z rozdziałów jest jakby oddzielną historią. Mamy "Dzień pierwszy", który opisuje pierwszy raz autorki z piosenkarką. "Talerz Ccesarii" opowiada o tym, co Cesaria jadła, a  "Nie i nie..." o upartości artystki. Z jednej strony taki podział rozdziałów jest ciekawszy niż czytanie o kimś biografii, która zaczyna się od narodzin, a kończy na śmierci. Ale z drugiej strony autorka potrafi kilka razy napisać to samo, tylko w innych rozdziałach. Podobnie jest datami, mieszają się. Raz czytamy o dorosłym życiu, by za chwilę przenieść się do lat młodości artystki. Wydaje mi się, że wielu może to nieodpowiadać. Dla mnie było to mylące. Niektóre fragmenty musiałam czytać dwa razy lub wrócić do wcześniejszych stron.
Zresztą, choć na samym początku mamy rozdział "Pierwszy raz" i często czytamy dialogi między artystką a autorką, to o samym poznaniu "w cztery oczy" czytamy dopiero w połowie książki, a o rodzącej przyjaźni jest i w początkowych fragmentach i końcowych.

Mamy również rozdział "Polski łącznik", w którym czytam o Kayah oraz o Dorocie Miśkiewicz. Kayah śpiewała z Cesarią, Dorota nagrała z nią teledysk. I teraz czytam o tym, iż z Kayah się dobrze współpracowało,a Dorota w książce była tą złą, która w wywiadach opisywała sytuacje, które nie miały miejsca.

Cesaria Evora - piosenkarka, która wiedziała co to bieda. Osoba dość niezwykła, wspaniała, wręcz magiczna. Czytając o niej, można by pomyśleć, iż to anioł. Przynajmniej taki obraz przedstawia pani Elżbieta. W książce widać, iż relacje Cesarii z Elżbietą mają duży wpływ na wygląd, treść książki. Widać również jak wielka przyjaźć łączyła je obie i jak bardzo Elżbiecie będzie brakowało rozmów z Cesarią.
Niezwykła jest ta przyjaźń. To, iż Elżbieta mogła towarzyszyć Cesarii. Można by powiedzieć, iż zwykły człowiek, wielki fan piosenek Cesarii ma możliwośćc poznania artystki,a przy tym mógł się z nią zaprzyjaźnić. Ile osób marzy o takiej szansie, a ile tak naprwdę ją dostało?

Pomimo wad książki, oceniam ją wysoko. Przede wszystkim ze względu na historię w niej zawartą, na osobę, która doświadczyła tak wiele nieszczęścia, a mimo to potrafiła się cieszyć z życia, z rzeczy małych. Równie ważna w książce jest osoba Elżbiety. Autorka, choć stara się być tylko obserwatorem wydarzeń, które opisuje, mieć bierny wpływ, to jednak wszystko, co opisała zrobiła w taki sposób, w jaki opisuje się ważne osoby w swoim życiu. Możemy zauważyć jak wielki wpływ miała Cesaria na ludzi, ale przede wszystkim, jaki ten wpływ miała na autorkę.

Zatem dla poznania historii Cesarii, dla poznania przyjaźni autorki z Cesarią, warto poznać tą książkę. A może przy tym ktoś się zainteresuje muzyką, piosenkami, które artystka śpiewała. Ja z ciekawości posłuchałam kilku, ale jednak to nie był mój typ. Lecz może dla kogoś piosenki Cesarii staną się odkryciem muzycznym, tak jak się stały dla osób, które były jej fanami.

 

Plusy:
- postać Cesarii Evory
- postać autorki: Elżbiety 
- historia Cesarii
- zdjęcia :)
 
Minusy:
- niektóre wydarzenia się powtarzają